Maart 2024 – de Markiezen

Hiva-Oa, Fatu-Hiva, Tahuata, Ua-Huka, Nuku-Hiva, Ua-Pou… namen van speldenprikjes op de oceaan maar als je er genoeg op inzoemt blijken het paradijselijke eilanden met grillige bergen, met regenwoud bedekte dalen en kleurrijke dorpjes met zijn heel vriendelijke bewoners.
Met een huurauto hebben we onze opstappers Menno en Carnique van het vliegveld opgehaald. Ze hadden voor ons diverse onderdelen bij zich zodat we de laatste klussen konden aanvangen.
Menno en Carnique hadden voor de eerste paar dagen om te acclimatiseren een huisje gehuurd.

Carnique en Menno
Een van de laatste klussen was het in elkaar zetten van de watermaker

Met een grote huurauto, een Toyota Hilux, hebben we het eiland doorkruist. Helaas begaf de accu het al heel vroeg, een paar stevige vissers hebben ons geholpen de auto aan te duwen. Tijdens de overige stops zorgden we ervoor dat de auto altijd op een helling stond met de neus naar beneden. Dit werkte prima.

Tiki’s gemaakt door de oorspronkelijke bewoners

We zijn naar Fatu-Hiva gevaren, een 50 mijl lange dagtocht. In de baai bij het dorpje Omoa hebben we het anker laten vallen.
Van Fatu-Hiva wordt gezegd dat het het mooiste eiland van de Markiezen is. Het is het enige eiland zonder vliegveldje waardoor het ook het meest van de buitenwereld afgesneden eiland is.
Tijdens een wandeling door het dorp werden we aangesproken door Lucia en Noël. Noël bracht ons naar zijn tuin waar hij mango’s, limoenen, pompelmoezen en bananen voor ons plukte. Hij nodigde ons uit om die zelfde middag te komen lunchen. Rauwe vis in kokosmelk en gefrituurde vis stonden op het menu. We hebben er heerlijk van gesmuld. Uiteraard stond hier wel een vergoeding tegenover.
De zoon van Noel bracht ons de volgende dag met zijn visboot naar het dorpje Hanavave. Hier hebben we bij de plaatselijke petanque club gegeten. Een grote fout die we maakten was om per persoon een gerecht te bestellen. Ook werd ons nog een voorgerecht aanbevolen. Het resultaat was dat we veel te veel voorgeschoteld kregen waardoor het merendeel aan de varkens kon worden gevoerd. Ook leverden dit ons een flinke rekening op.

Noël plukt fruit voor ons
Tweeling Tiki
De Dina Helena in de baai van het dorpje Omoa (3e van links)

Het eiland Tauata was de volgende bestemming, bij het dorpje Hapatoni hebben we geankerd. Menno en Carnique zijn van hieruit naar de hoofdplaats Vaitahu gewandeld. Omdat wij deze wandeling al in oktober hadden gemaakt besloten wij een stukje de andere kant op te lopen. We waren al op de terugweg toen er een klein vrachtwagentje stopte, of we mee wilden rijden naar Hanatetena, een dorpje 17 km verderop. We namen plaats in de cabine, Marja op de bijrijder stoel en ik op een kistje tussen haar het de chauffeur in.
Vol enthousiasme vertelde de man over zijn eiland en overal waar wij wilden stopte hij om ons in de gelegenheid te stellen te genieten van de indrukwekkende vergezichten. Om de soms scherpe bochten in de smalle onverharde weg te kunnen nemen moest de man af en toe heen en weer manoeuvreren. Vlak voor het eindpunt vroeg hij of wij katholiek waren. Voor de zekerheid beantwoorde ik zijn vraag met ja waarna hij bij een kapelletje zijn auto stopte, een kruis sloeg en een gebed prevelde. Hij vertelde dat hij in zijn gebed bedankte dat hij ons mee heeft mogen nemen.

Na in nog twee baaien van Tauata geankerd te hebben zijn we naar de noordkant vam Hiva-Oa gevaren en hebben daar het anker laten vallen bij het dorpje Hana Menu. Van de steile rotswand klettert hier een waterval naar beneden. Beweerd wordt dat de poel hieronder kraakhelder water bevat. Helaas had hevige regenval er voor gezorgd dat de poel modderig en dus troebel was. Leon, eigenaar van ongeveer het halve dorp, trachtte met behulp van ingehuurde krachten de modder te verwijderen. Ook wij droegen ons steentje bij. In ruil hiervoor bood hij ons armen vol fruit aan en tot twee keer toe een flinke vis. Dit laatste ging beide keren gepaard met een brede glimlach.

De motorboot Celt met het Amerikaanse van Ierse origine echtpaar Gerry en Angela kwam de baai binnenvaren. We hadden ze al eerder op Tauata ontmoet. Met de Celt varen zij een wereldreis. De boot is echt van alle gemakken voorzien: wasmachine, ijskast, internet en natuurlijk mag een airco niet ontbreken. We hebben bij ze geborreld. Op het moment dat we wilden opstappen, het was reeds donker, zagen we onze bijboot in de duisternis verdwijnen. Doordat het inmiddels behoorlijk was gaan waaien kreeg Gerry zijn bijboot niet van het dak waardoor wij genoodzaakt waren te blijven. Op de banken werden voor ons vier slaapplaatsen gereed gemaakt.
De volgende morgen bleek onze bijboot te zijn aangespoeld op het strand in de baai, alleen de peddels ontbraken. Met plaatselijke vissers hebben we een lange lijn geruild tegen anderhalve peddel. Met enig knutselwerk hebben we er 2 bruikbare van kunnen maken.

Gerry brengt ons en de gestrande bijboot terug
De bemanning van de Dina Helena

Op het eiland Ua-Huka hebben we de verpleegsterspost bezocht. Evenals afgelopen oktober in Hiva-Oa als in januari in Nederland had ik een flinke ontsteking opgelopen. Deze zat nu net boven de elleboog en had de grootte van een half ei. De verpleegster raadde aan om direct met antibiotica te beginnen en niet al te lang te wachten met een bezoek aan het ziekenhuis op Nuka-Hiva. Op Ua-Huka was geen antibiotica beschikbaar maar gelukkig hadden we nog wat van de goede soort aan boord beschikbaar.
We zijn nog naar de oostkant van Ua-Huka gevaren (Baie Haavei) en hebben daar een lange wandeling naar de hoofdplaats Vaipaee gemaakt. De baai waar we lagen was schitterend en hadden er graag nog wat langer willen blijven. Ik durfde het echter niet aan, het abces aan mijn arm begon er steeds slechter uit te zien.
De arts in het ziekenhuis was in eerste instantie wat laconiek, zo van daar heb je weer zo’n zeiler. Maar toen hij het verband had verwijderd schrok hij toch wel enigszins en riep er direct een specialist bij. Onder verdoving, die maar gedeeltelijk werkte, werd een diepe snede aangebracht en werd de wond gereinigd. Een week lang moest ik iedere ochtend terug om de wond te laten schoonmaken en van nieuw verband te laten voorzien.

Een in staat van ontbinding zijne traditionele kano
Ook op Nuka-Hiva hebben we een auto gehuurd
In de baai liggen een 50 tal boten geankerd
Vanuit de baai Taioa hebben we een prachtige wandeling gemaakt. Helaas was de waterval aan het eind van de vallei door de sterke stoom in de rivier niet bereikbaar

Ook bij Carnique ontwikkelde iets in haar oksel wat er niet thuis hoorde. In het ziekenhuis van Nuka-Hiva werd dit toebedacht aan een spinnenbeet maar nadat we waren overgestoken naar Ua-Pau, een 25 mijl lang tochtje, bezochten we daar toch ook maar de dokterspost omdat de pijn verergerde. Daar constateerden men een flinke ontsteking en moest ook zij onder het mes. Ondanks het masker met lachgas een heel pijnlijke ervaring. Ook Carnique moest iedere ochtend haar wond komen verschonen.
Toen ook Menno met een dik onderbeen een bezoek bracht aan de dokterspost werd ook Marja verzocht het verbandje van haar knie op te lichten. Het resultaat was dat drie van ons nu aan de antibioticakuur zijn. Die van mij zit er al enige dagen op.
De ontstekingen worden veroorzaakt het stafylokokken bacterie en is in deze warme contreien zeer besmettelijk.

Op weg naar Ua-Pau
De Duitser Manfred maakt er al 10 tallen jaren chocola van een hele bijzondere kwaliteit.
Onderweg naar Manfred kwamen we langs een waterval waar we in de poel eronder een verfrissend bad hebben genomen

30 maart
We zijn inmiddels terug op Nuka-Hiva alwaar Carnique nog iedere ochtend een bezoek aan het ziekenhuis moet brengen. Het zal voor haar nog wel even duren. Menno is vanochtend naar Nederland vertrokken, hij moest terug vanwege werkzaamheden.

Gisteravond is de Volendam binnengelopen, een Nederlands cruiseschip van de HAL, vol met Amerikaanse toeristen. We hebben een tijdje aan de kant gadegeslagen hoe de Achie en Edith Bunkers werden ontscheept. De vele slecht ter been zijnde Amerikanen bevolkte in mum van tijd het niet al te interessante plaatsje. Tegen de avond vertrok de Volendam weer zeewaarts

De Dina Helena naast de Volendam

Het plan is om terug naar de Tuamotus atollen te gaan, een 500 tal mijlen ten zuidwesten van hier, maar we gaan niet verder zolang de artsen dit niet verantwoordelijk vinden.

13 reacties

  1. Wat een toestanden daar, hoop dat iedereen snel beter wordt zodat jullie weer verder kunnen. Je moet maar zo denk thuis kan ook van alles gebeuren . Weer genoten van het verslag.

    1. Spannend verhaal. Sterkte met die medische ingrepen. Een tegenvaller tijdens een ongelooflijk mooi en interessant avontuur. Heel benieuwd hoe het verder gaat.

  2. Ha Henk en Marja
    Wat een prachtige omgeving en spannende verhalen wederom nu vooral ivm infecties. Je kunt je voorstellen toen er in t verre verleden Europeanen deze contreien aandeden er heel wat t loodje legden. Gelukkig is AB nu voor jullie beschikbaar! Ik wens jullie een mooi vervolg toe en vooral een goede gezondheid.

  3. Wat een prachtig deel van de wereld daar, maar helaas horen daar ook ziektes bij die in de tropen snel uit de hand kunnen lopen. Beterschap gewenst!
    Het zal wel even schrikken zijn geweest als de bijboot wegdrijft want hoe kom je daar aan een nieuwe. Ik hoop dat de watermaker weer snel doe wat ie moet doen.
    Jullie zijn kanjers!

  4. Wat een mooie omgeving daar zeg. Prachtig weer de beschrijving van alle belevenissen. Een beetje een deceptie dat ook hier cruiseschepen doordringen, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Hopelijk genezen de infecties goed! Véél groetjes van Suzanne

  5. Sterkte in de ziekenboeg! Ik hoop dat jullie snel verder kunnen.
    Mooie foto’s weer en een prachtig verhaal.

    Groeten

    Hans&Angela

  6. pffff, daar zit je niet op te wachten, ontstekingen, ontbrekende anti-biotica en wel op stap willen. Maar de omgeving is mooi, de mensen aardig en ik ben dus best een beetje jaloers. Kunnen jullie de voorraad geneesmiddelen daar ook aanvullen?

    Mochten jullie stap willen en ik iets voor jullie kunnen betekenen: laat het me weten via een direct berichtje!

  7. Naast de ongemakken, is dit wel een hele ander wereld waar jullie je in begeven. Mooi hoor. Hoe doen jullie dat met betalen en boodschappen doen daar? Neem aan dat er geen pinautomaten staan op elke hoek van de straat. Of is het dollars inslaan waar mogelijk? Veel plezier en sterkte met de ontstekingen.
    Groet van Machiel uit Moraira – Spanje

  8. Wat een mooie verhalen weer.
    En ook iets mindere mooie wat gezondheid betreft.
    Bedankt weer voor de nieuwsbrief

    Groeten

  9. Wat een belevenissen zo op de eilanden met hun vriendelijke bewoners. Prachtige foto’s overigens van jullie reis.
    Veel sterkte allemaal met de genezing van de bacterie.
    Lieve groet uit Akersloot
    (p.s. onze reis naar New Zealand is nu ook helemaal geregeld )

  10. Beterschap voor jullie allen en hopelijk kunnen jullie de reis gauw weer voortzetten. Bedankt voor jullie mooie verslag!

    Groetjes Cyril en Anneke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *