Solomons -> Papua Nieuw Guinea – Januari – Februari 2026

Een volle maand hebben we bij het stadje Taro gelegen. Om de drukte rondom de plaats te ontlopen hebben we ook een tijdje achter in de baai het anker laten vallen.
Taro is de hoofdplaats van de provincie, ligt op een klein eilandje dat voor de helft wordt ingenomen door een vliegveld. Er zijn 10 tallen winkeltjes die allen het zelfde karige aanbod hebben. Daarnaast vind je er vele stalletjes waar sigaretten per stuk en betelnoten worden verkocht.

De mensen hier koesteren de betelnoot. Het wordt overal gekauwd, zowel in steden als in dorpen. Bijna iedereen doet eraan mee: ambtenaren, studenten en zelfs zorgmedewerkers. De noten worden in stukjes gesneden en verpakt in een blad van de betelnootstruik. Voordat er gekauwd wordt, wordt de schil van de noten met de tanden verwijderd en wordt het vruchtvlees in kalk (een wit poeder) gedoopt. Dit wordt toegevoegd om het euforische effect te versterken.
Het resultaat hiervan is een mond vol rode rotte tanden en op de grond overal rode vlekken van de uitgespuugde noten.

In Taro is een gezellige markt waar voor heel weinig veel gekocht kan worden. Dat kwam ons wel goed uit, in Taro kan geen geld opgenomen worden en we hadden voor een hele maand maar 150 euro aan Solomon dollars tot onze beschikking.
Afval verwerking is er een groot probleem. Het wordt er overal gedumpt.
Iedere middag komen een aantal kleine bootjes binnen met de visvangst van die dag, Een paar keer hebben we er een regenboog vis gekocht die heerlijk rauw gegeten kan worden:

Het recept:
Fileer de vis en snij het vlees in kleine stukjes.
Drink eerst het water uit de kokosnoot.
Sla met een hamer op de noot tot deze openbarst.
Raspt de kokos eruit (hiervoor hebben we een speciale raspt)
Doe het schraapsel in een (schone) panty en knijp de melk uit de kokos.
Giet de melk over de rauwe vis en laat dit een tijdje intrekken.
Met wat lemon, lente ui en chili peper is een echte delicatesse.

Tijdens een bezoek aan een strand in de buurt van de vorige ankerplaats zijn mijn benen opgegeten door onzichtbare muggen. De jeuk was ondragelijk en heb de beten opengekrabd. Helaas zijn de wonden gaan ontsteken en na het ruim een week te hebben afgewacht besloten we het ziekenhuis in Taro te bezoeken.
Olaf, een Duitse solozeiler en apotheker ging met ons mee. Het ziekenhuis is een open verveloze ruimte, er stonden 3 tal bedden waarop mensen lagen, sommigen aan een infuus.
Een arts was niet aanwezig maar een verpleger nam zijn plaats in.
De verpleger schreef een antibiotica kuur voor (de 5e in 2 jaar tijd) maar Olaf had bezwaar tegen het type medicijn, het zou immuniteit van de bacterie kunnen veroorzaken. Ik kreeg een andere kuur voorgeschreven. 10 Euro moest er worden afgerekend.

Met de familie zijn we een rivier opgevaren tot aan een waterval.

Na een week of twee hebben we afscheid van Olaf genomen, hij vertrok naar PNG (Papua Nieuw Guinea) maar we gaan hem daar vast weerzien en wederom genieten van zijn kookkunsten.

Een paar dagen later kwam de Aguabago met Kevin aan boord aangevaren. Met hem zijn we met zijn bijboot nog een keer naar de waterval geweest.

We kregen vanuit Italië het bericht door dat onze nieuwe stuurstand klaar is en opgestuurd gaat worden. Voor ons dus het moment om naar PNG te vertrekken. We besloten samen met Kevin de tocht te varen en dat bleek achteraf maar goed ook……………

Eerst moest een bezoek aan de immigratie dienst worden gemaakt en vervolgens met de stempels in onze inmiddels overvolle paspoorten naar de douane. Helaas was deze man niet aanwezig en onvindbaar. Het leek erop dat hij voor een lang weekend was vertrokken We konden dus niet binnen 24 uur vertrekken, dat wat de immigratiedienst ons had bevolen.
Terug naar de immigratiedienst maar deze wist ook niet wat te doen. Afwachten maar, misschien wel tot maandag.
Onverwachts kregen we aan het eind van de middag te horen dat de douaneman was gevonden en dat we ons papierwerk alsnog konden afhandelen.
Nu, dit ging ook niet van een leien dakje. Er moest een ellenlange vragenlijst met onzinnige vragen worden ingevuld (door ontbreken van een kopieer machine 2 keer!). Het waren de zelfde vragen die ik ook tijdens het inklaren al had beantwoord. Protest van mijn kant maakte de norse man boos en nadat ik een aantal vragen fout had ingevuld nog bozer. Als straf moest ik het hele proces overdoen.
Omdat het inmiddels te laat was zijn we de volgende ochtend vertrokken waardoor we wel in de gelegenheid waren om nog een regenboog vis te scoren. Deze hebben we volgens bovenstaand recept klaargemaakt en samen met Kevin verorberd.

We hadden besloten de tocht naar Buka (130 mijl) in etappes te overbruggen. De eerste stop was het atol Oema, nog op Solomon grondgebied.
Tussen de riffen hadden we een goed plekje gevonden, de Aguabago lag voor de ingang.
We lagen er nog geen uur of er kwam een enorme squall over ons heen, gepaard met wel 40 knopen wind. Door de hevige regen was de omgeving nauwelijks meer te zichtbaar maar op de navigatie zagen we dat het, op ruim 20 meter diepte liggende anker, de boot op zijn plaats hield. Het was een heel spannend kwartiertje want een falend anker had ons op het rif doen belanden. Ook de Aquabago ondervond geen problemen.

In het atol bevinden zich 2 kleine eilandjes. Het staat bekend om de duizenden fregat vogels die er na zonsondergang neerstrijken. Even leek het erop dat de vogels verstek lieten gaan maar ineens waren ze er, hoog in de lucht, steeds lager vliegend.

Voor de volgende dag stond een tocht van zo’n 30 mijl op het programma. Op de motor voeren we het atol uit en een paar uur later de wateren van PNG binnen.
We kregen een oproep van Kevin over de marifoon binnen “ik heb motor problemen, varen jullie maar verder, ik probeer het eerst op te lossen”. Uiteraard negeerden we zijn opmerking om verder te varen en bleven in de buurt. Kevin kreeg het probleem niet opgelost en aangezien er in de buurt veel riffen waren en er geen wind waaide besloten hem op sleeptouw te nemen.
De dichtsbijnzijnde plaats was Kieta, nog zo’n 30 mijl te gaan. Om niet onze motor al te veel te belasten voeren we maar met 3 knopen, te langzaam om Kieta tijdens daglicht te bereiken. Gelukkig hielp in de middag de wind een beetje mee. Met beide het grootzeil op voeren we al motorzeilend gedurende een tijdje de 5 knopen.

Net op tijd kwamen we in Kieta aan. Na eerst de Aguabago op een ankerplaats te hebben gedropt konden wij in de laatste schemer ons anker laten vallen.
In Kieta zou niet ingeklaard kunnen worden maar wat schetste onze verbazing, de volgende morgen kwam Kevin in zijn bijboot aanvaren met 4 officials aan boord. Niet lang erna zijn onze paspoorten voorzien van stempels van Papua Nieuw Guinea.
De officials (immigratie, douane) brachten ons naar stad Arawa, naar de bank, een restaurant en naar een voor hier luxe supermarkt. De heren waren blij eindelijk iets te doen te hebben.
Het motorprobleem van Kevin, een vastgelopen koelwaterpomp, werd in een werkplaats boven verwachting snel opgelost.

Arawa is een mistroostige stad. Eind vorige eeuw heeft op Bougainville, het eiland waarop we ons bevonden, een burgeroorlog gewoed. De stad heeft er enorm onder te lijden gehad en is daar nog steeds niet van bovenop gekomen. Het resultaat van de oorlog is dat in 2027 Bougainville onafhankelijk van PNG wordt. Of ze daar volgend jaar klaar voor zijn is nog maar de vraag.

 

De volgende stop was bij het eilandje Tepeori. We lagen er nog maar net of overal kwamen er kano’s aangevaren. Anders dan we toe nu toe gewend waren bleven ze om en aan de boot hangen. Een 15 tal kano’s met tieners en jong volwassenen. We waren een heuse bezienswaardigheid. Helaas was een van hen dronken en wilde maar aan boord komen, hij zat al op het zwemplateau. We verboden hem dat met het excuus dat als we hem toelieten de rest het ook wilde. Vervolgens begon hij iedereen weg te sturen zodat er geen rest meer zou zijn. Na verloop van tijd was mijn geduld op. Nadat een vriendelijk verzoek niet hielp heb ik hem gedreigd met telefoon en al overboord te duwen, tot grote hilariteit van de “rest”. Hij droop af maar heeft ons nog uren vanaf het strand toegeschreeuwd met allerlei verwensingen.
Ook de chief van het dorp was in eerste instantie behoorlijk agressief. “Wat doen jullie hier zonder eerst permissie te vragen” Het gele hesje wat hij aan had, waarschijnlijk om enig gezag uit te stralen, was overal gescheurd. We hebben hem een nieuwe gegeven samen met een lijn. Met een flauwe glimlach nam hij het in bezit en droop af.

Na een dag en een nacht voornamelijk op de motor te hebben gevaren kwamen we in het Nissan Atol aan. Dit atol is op 3 openingen na gesloten, een rustige binnenzee in een woelige oceaan. Een van de openingen is diep genoeg om binnen te varen. Bij het dorpje Yagil op Sirot eiland hebben we het anker laten vallen. Een uur later kwam ook de Aguabago binnenvaren.
In het dorp woont de enorme familie van chief Aloysius Marious. We werden er hartelijk welkom geheten.

Met zijn zoon Patrick en Kevin en nog wat familieleden zijn we op een avond gaan vissen bij een eiland, 3 mijl ten noorden van het atol. De 60 PK buitenboordmotor had al enige kuren en toen ik merkte dat hij een hoosblikje gebruikte om benzine in zijn tank te gieten kreeg ik het toch wel even benauwd. Gelukkig werd ook de bijboot van Kevin op sleeptouw meegenomen.
Nadat een heel aantal regenboog vissen zich heel erg gemakkelijk lieten vangen werd er overgegaan op het zoeken naar lobsters (kreeft). Ik bleef met Patrick en nog een knul achter in de grote boot en de rest ging met Kevin en zijn boot op lobsterjacht. Dit wordt gedaan al duikend met waterdichte zaklantaarns.
Het duurde allemaal best lang en langzaam dreven wij de donkere oceaan op. Op mijn verzoek werd besloten de motor te starten en om wat dichterbij de boot van Kevin te komen. Waar ik al bang voor was, de motor vertikte het. Ik probeerde Kevin met lichtseinen te vertellen dat we in de problemen zaten maar die werden niet beantwoord. Ondertussen dreven we steeds verder het donkere gat in. Na zeker een uur tevergeefs de motor te starten kwam er vrij plotseling een positief geluid uit het ding, hij deed het, net lang genoeg om bij Kevin te komen. Ik was enigszins gepikeerd dat hij niet op mijn SOS signalen had gereageerd, dat moet je toch herkennen?
Kevin zat tot zijn enkels in de lobsters en de gespeerviste koraal vissen.
We hebben zijn boot aan de grote boot gelegd en met zijn 15 PK buitenboordmotor heeft hij ons naar het atol teruggebracht.
Je ziet het overal, vissers ver op zee met maar een motor aan boord. Er verdwijnen er regelmatig in het niets. Patrick adviseerden we een aantal peddels aan boord te nemen en nooit meer met een blikje, waarmee hij de lekkende boot droog hield, benzine over te gieten.
Na 5 dagen hebben we afscheid genomen van Aloysius en zijn familie. Ze waren ons erg dankbaar voor alles wat we ze hebben gegeven maar vooral voor de antibiotica kuur voor de schoondochter. Zij had een behoorlijke ontsteking aan haar voet en begon er zich ook al ziek door te voelen.