September 2025 – Fiji 3

We zijn we naar Fulaga gevaren, een eiland een paar mijl ten westen van Ogea (zie vorig blog).
De chief van dit eiland was een norse oude man. Hij nam de cava in ontvangst en vroeg direct om de verplichte donatie van 50 Fiji dollars. Op mijn opmerking dat donaties toch altijd vrijwillig zijn reageerde hij niet. Wel voegde hij er aan toe dat vanaf 1 januari de vrijwillige bijdrage 100 dollars zal gaan bedragen.
Ons werd een “gast familie” toegewezen. Deze dame was gelukkig meer van deze tijd en nodigde ons uit voor de lunch op zondag na de tweede kerkdienst. (men gaat er iedere zondag 4 keer ter kerke)
Daar kwam ik dus niet meer onderuit, naar de kerk.
Met veel tegenzin en een rok om mijn benen begaven we ons die zondag naar de dienst.
Marja had al vaker kerkdiensten in Frans Polynesië en Tonga bezocht en was altijd onder de indruk van de zang. Hier echter werd alleen maar oorverdovend geschreeuwd, zo erg dat ik me nauwelijks kon bedwingen mijn vingers in de oren te stoppen of het gebouw te verlaten. Hoe de ongeveer 25 volwassenen het voor elkaar kregen om zo’n enorm volume te produceren is mij een raadsel. Hun enorme klankboorden zullen hier waarschijnlijk wel aan hebben bijgedragen.
De heerlijke lunch bij de familie deed echter alles weer snel vergeten.

Een hele bijzondere catamaran met 4 opvarenden was de baai binnen gekomen. We kwamen met hen in gesprek. Een van de mannen bleek voor de week erop een vliegticket terug naar Nieuw Zeeland te hebben geboekt maar had nog geen idee hoe hij van dit ver afgelegen eilandje naar het op het hoofdeiland gelegen vliegveld moest komen. De ferry die hier een keer per maand afmeert was net vertrokken. Hij had geluk, wij hadden net besloten om zonder tussenstops die kant uit te gaan en boden hem aan met ons mee te varen. Tijdens de twee nachten van deze 48 uur durende tocht hadden we daardoor een extra nachtwacht.

Op het eiland Ovalau hebben we afscheid van Gerard genomen, hij kon van hier met de ferry naar het hoofdeiland. Hij heeft ons nog wel getrakteerd op een heel lekker etentje in Levuka de hoofdplaats van het eiland en voormalige hoofdstad van Fiji.

Omdat de truck (een veel gebruikt openbaarvervoersmiddel) pas over 2½ zou vertrekken was ons plan om met de loodzware met proviand gevulde rugzakken terug te liften naar de boot. Een van de weinige auto’s die langs kwam bleek een politieauto te zijn. Voordat we daar erg in hadden en de duimen lieten zakken stopte de auto en werd ons een lift aangeboden. Ik moest nog wel mijn legitimatie laten zien.

De boot lag in een diepe baai afgemeerd en om op de kant te komen moest een doorgang door de mangrove worden genomen. Dit eindigde bij een gasthuis, althans zo leek het. We vroegen aan de beheerster of we er de vrijdag (5 september, de verjaardag van Marja) konden eten. Dit kon en hadden een prijs afgesproken. Er zouden dan meerder gasten zijn.
De gasten bleken de eigenaar van het complex en zijn vrienden te zijn, mensen wonend in Fiji maar komend van verschillende landen. Er was een heel lage tafel gedekt waaraan alleen zittend op de grond aan gegeten kon worden. De dame die we eerder hadden ontmoet had een heerlijke traditionele Fiji maaltijd verzorgd. Toen we de eigenaar na afloop vroegen met wie we moesten afrekenen wilde deze niets weten van een betaling, het was een cadeau voor Marja’s verjaardag.

16 September
We zijn inmiddels heel wat etappes verder en liggen nu aan de westkant van Viti Levu, het hoofdeiland van Fiji. Het leven hier verscheelt enorm met die van op de eilanden. Steden met moderne winkels, veel verkeer en industrie.
Bij het binnenvaren varen van een van de ankerbaaien maakten we een flinke navigatiefout die heel slecht had kunnen aflopen. De baai was breed maar met aan weerszijde ondieptes. Als we de Google Earth kaarten hadden gebruik waren we niet bovenop een rif terecht gekomen. We zaten muurvast, 2 uur vóór laagwater. We lagen op de rand van het rif, aan de ene kant stond ik tot mijn middel in het water. Aan de andere kant kon ik niet staan. We hebben met de bijboot het anker zo ver mogelijk naar het diepe gedeelte van de baai uit gebracht, dit om te voorkomen dat de boot bij opkomend water niet nog verder het rif zou worden opgeduwd. Hierna konden we alleen nog maar wachten, hopend dat de boot los zou komen.
Het duurde even maar na verloop van tijd gaf de meter een diepte van 10 cm onder de kiel aan. Dit was nog niet genoeg om van het rif af te komen. Pas na 30 cm kwam door aan de ankerketting te trekken beweging in de boot, Het was nog even spannend omdat nu het roer klem zat in het rif. Gelukkig konden we nier lang hierna de boot schade vrij naar een dieper gedeelte van de baai verhalen. We zouden niet de eersten zijn geweest die de boot definitief hadden moeten achterlaten, er liggen hier heel wat verlaten wrakken

We zijn ons nu aan het voorbereiden om naar se Solomon Eilanden te gaan, ruim een week varen. De boot moet worden volgestouwd met van alles en nog wat omdat op de Solomons niet veel te koop is.
We hebben Starlink gekocht, deze wordt deze week door Nederlandse zeilers die een paar weken in Nederland hebben doorgebracht, meegenomen. We zijn hiermee straks niet meer afhankelijk van de telefoon. Er is op de Solomons en in de landen hierna lang niet altijd bereik. Met name voor de weervoorspellingen is het toch wel heel handig.
Eind van de week komt de bemanning van de Nederlandse boot de Carrousel terug naar hun boot, ook zij nemen een aantal spullen voor ons mee.
We hopen begin oktober te kunnen vertrekken, ruim voor het begin van het cycloon seizoen.