Papua Nieuw Guinea – Februari 2026

Een tocht van 24 uur bracht ons naar Boang eiland.
Na eerst de Chief van het dorp op bezoek te hebben gehad volgde de rest van de kanovloot.
De hele dag bleven ze kleven aan de boot. In het begin is het wel leuk maar op den duur begint het te irriteren.

Met Kevin zijn we naar de kant gegaan en wat ons daar te wachten stond…………….. we werden verwelkomd door misschien wel 80 mensen waaronder een heleboel kinderen.
Een groot deel ervan volgden ons tijdens onze wandeling door het dorp en ook onderweg stonden er mensen aan de kant om ons te verwelkomen. Ik voelde mij net een koning of paus (men is hier katholiek)….. best wel ongemakkelijk.
Het dorp is heel goed onderhouden, er bevinden zich een lagere en hogere school. De airstrip is al 40 jaar niet meer gebruikt.

Helaas kregen we ‘s avonds een flinke teleurstelling te verwerken. Onze flippers waren verdwenen. Dit moet gebeurd zijn terwijl we aan boord waren, uit een kastje bij het zwemplateau. Heel boos was ik, de jongelui hadden we voorzien van lekkernij en we hadden leuk contact.
Nog steeds dwarrelden er een hoop kano’s rond de boot. Ik schalde over het water dat ik heel boos was en onmiddellijk de flippers terug eiste. Niet lang erna kwam er een man met 2 van de 5 flippers aan gepeddeld. Deze man was zeker niet de dief.

’s Avond waren we bij Kevin aan boord voor het eten, regenboog vis op de BBQ. Toen we terug aan boord waren bleek dat onverlaten getracht hadden om jerrycans met diesel te stelen. De lijnen waarmee ze vast gesjord zaten waren doorgesneden maar met de staalkabels die de jerrycans tegen diefstal beschermden wisten ze geen raad.
De volgende morgen hebben we de twee incidenten bij de chief gemeld, hem verteld dat als ze vaker bezoek van zeilers willen ontvangen dit niet op het dorp haar reputatie moet staan.
Binnen de kortste keren stond het halve dorp afkeurend om ons heen en nog geen 10 minuten later hadden we onze flippers weer in ons bezit.

We kregen vanuit Kavieng het bericht dat onze nieuwe stuurstand uit Italië was aangekomen. De lodge aldaar bood aan om het gevaarte van het postkantoor op te halen en het veilig op te slaan. We hadden dit nog lang niet verwacht.
Op naar Kavieng, een tocht van 170 mijl. Vooral de laatste 75 mijl hebben we voornamelijk op zeil kunnen varen, iets wat ons sinds begin november niet was gelukt.
Vanuit Kavieng willen we in mei naar Indonesië varen, ten noorden langs het hoofdeiland van Papua Nieuw Guinea. Tot die tijd blijven we in de buurt. Er zijn hier vele mooie ankerplaatsen.
De stuurstand is inmiddels geïnstalleerd, een best wel spannende klus, zou alles wel passen?. In de bodem van de kuip moest wel de doorvoer groter worden gemaakt maar verder ondervonden we geen tegenslagen.

Er is in Kavieng lang niet zoveel te koop als in Europa maar vergeleken met wat we de afgelopen maanden hebben gezien is het hier een eldorado. Omdat het keukenblad al redelijk aan het vergaan was hebben we zo’n ouderwets roestvrijstalen aanrechtblad gekocht. Hiervoor moest een groot deel van het oude keukenblad worden weggezaagd waardoor we ook gemakkelijk bij alle afvoer leidingen konden. Al langere tijd hadden we last van het feit dat het afvoerwater niet goed wegliep maar de reden werd nu wel heel duidelijk. De boel zat behoorlijk verstopt.

De vrouw van Olaf (zie vorige blog) komt over een week of twee haar man hier bezoeken. Zij neemt onderdelen voor de windmolen en windmeter mee. Nu maar hopen dat deze onderdelen de apparaten weer doen laten werken.
Vanavond (28 februari) gaan we voor de tweede keer eten in de lodge, samen met Kevin en zijn nieuwe opstapster en een familie uit Nieuw Zeeland die hier gisteren zijn binnen komen varen. Zij hebben lange tijd in Indonesië en Maleisië gevaren, ze kunnen ons zeker van tips voorzien.

Afgelopen week ben ik uren aan de watermaker bezig geweest. De werkdruk was veel te laag waardoor de productie enorm was afgenomen. Van alles heb ik losgemaakt, aangedraaid, van extra tape voorzien, hoe langer ik er mee bezig was des te groter werd het probleem. Ik wist het echt niet meer en heb Marja erbij gehaald, kijk jij er is naar.
Zij opperde om eens naar de zeewater inlaat te kijken, of deze niet verstopt zat. Ze had gelijk, nadat ik de slang van de afsluiter verwijderd had en afsluiter opende kwam er maar een klein pisstraaltje uit. Ook was het Marja’s idee om de afsluiter met de luchtpomp van de rubberboot door te blazen. Het werkte en de watermaker produceert weer als vanouds.