Oktober 2025 – Van Fiji naar Solomons, geen vlekkeloze tocht

22 Oktober verlieten we de jachthaven van Vuda. Omdat we ook Fiji verlieten werd voor ons door het personeel van de haven een afscheidslied gezongen.

De eerste 24 uur voeren we, omdat we ons nog in de luwte van Fiji bevonden, gedeeltelijk op de motor.
Wel hadden last van squalls, dit zijn korte hevige regenbuien die gepaard kunnen gaan met veel wind. De zeilvoering moest dan ook vele keren worden aangepast.
Tijdens een van de motor momenten bedacht ik dat het geen kwaad kon om wat diesel van de reservetank naar de hoofdtank te pompen. Dit kan inderdaad geen kwaad maar dan moet je niet vergeten de pomp op tijd uit te zetten……….. Je raadt het al……. Vele liters diesel heb ik weer onder de planken moeten halen. Een deel kon na filteren worden terug gegoten in de tank.

We kregen bezoek van een grote Jan van Gent. Hij nam plaats op het anker om van een lange vliegreis uit te rusten. Zelfs toen we de boom, waarmee de genua stond uitgeboomd, voor de nacht weghaalden, bleef de vogel ongestoord zitten.
De boot wordt bestuurd door de autopilot. Deze houdt er soms plotseling mee op en dan draait, als je niet op tijd reageert, de boot tegen de wind in. Dit gebeurde gedurende de nacht. Voor de Jan van Gent was dit net iets te veel en verliet zijn post op de voorpunt om een rustiger plekje op het achterdek te zoeken. Helaas had de vogel de windmolen over het hoofd gezien. We waren nog bezig met het vinden van de juiste koers toen een dikke bos veren naast het stuurwiel plofte.
Hij leefde nog wel maar was behoorlijk versuft. Na verloop van tijd knapte hij wat op en keek wat om zich heen. Nadat hij ook begon te wandelen, een spoor van schijt achterlatend, vond ik het wel welletjes. Voorzichtig probeerde ik hem naar het zwemplateau te duwen maar helaas kwam hij na enig moeizaam gefladder in zee terecht. Of hij dit heeft overleeft weet ik niet
Wat het zeker niet overleeft heeft is de windmolen.

Tijdens de 3 dag op zee maakte het stuurwiel af en toe een akelig geluid, het geluid van een schelle grote triangel. We hebben dit al eerder gehad voor de kust van Brazilië en konden toen nog, voordat het helemaal misging, honderden mijlen door varen. Terug tegen de wind in naar Fiji was geen optie, we konden alleen maar hopen dat de stuurinrichting, bestaande uit tandraderen lagers en stangen, het nog even vol kon houden.
Nadat de autopilot het gedurende de nacht het weer eens had laten afweten moest ik met de hand, met het stuurwiel dus, de boot weer op koers krijgen. Dit ging goed. 10 Minuten later zie ik het stuurwiel draaien en dacht dat de autopilot het weer voor gezien hied. De boot bleef echter op koers en het wiel draaide maar door. We hadden nu te maken met een serieus probleem, er was geen handsturing meer mogelijk.
Na Marja uit haar bed te hebben getrommeld hebben we de noodhelmstok geplaatst. Deze zit met een lang draadeind direct op het roer gemonteerd. Wel moest het draadeind met een botte ijzerzaag op maat worden gemaakt.
Helemaal veilig was het nog niet, het roer was nog steeds verbonden met de stuurinrichting. Bij het zoeken naar een ankerplaats in een baai van het eiland Nendo (Solomons) bleek de ernst van het probleem. De noodhelmstok was geblokkeerd, nog net op tijd wisten we het anker op de juiste plaats te laten vallen. Het anker hield en we konden weer rustig ademhalen.

Wat betreft het weer tijdens deze 832 mijl lange tocht mogen we niet klagen maar door het probleem met de stuurinrichting is het een tocht om niet snel te vergeten.
O ja, ik vergeet nog te melden dat ik een uitzet stok van een van de zonnepanelen overboord heb laten gaan.

De connectie tussen roer en stuurwiel is inmiddels verwijderd waardoor varen weer mogelijk is.
Ideaal is het niet maar we zijn wel weer zo’n 300 mijl verder. Hierover in het volgende blog meer.