November 2025 – Solomons

Nendo, het eiland waar we de op de Solomons zijn aangekomen, ligt nog zo’n 250 mijl van de hoofdeilanden verwijderd. Opvallend zijn de vele houten kano’s.
Hilda schonk ons een zak vol groenten en fruit. Zij geeft les op het schooltje, we zouden haar de volgende dag daar bezoeken. De weersverwachting deed ons echte besluiten om de volgende dag weer verder te varen, de wind zou later volledig verdwijnen.

Een heerlijke 3 daagse zeiltocht naar de hoofdeilanden van de Solomons verliep vlekkeloos. Bij het eilandje Ukini Masi hebben we het anker laten vallen. Op dit eiland bevindt zich een grote kostschool. We hebben het bezocht en werden enthousiast begroet door honderden tieners.
De eerste 10 dagen dat we in Solomon waren hadden we geen lokaal geld. Een probleem was dit niet, veel hebben we kunnen ruilen, kleding en visgerei voor fruit en soms ook groenten. Vanuit Fiji hadden we veel kleding van andere zeilers meegekregen. Kinderboeken maar ook rijst en meel zijn goede ruilmiddelen.

Bij het onbewoonde eilandje Paipai kregen we bezoek van Joe en zijn vrouw. Terwijl hij de kano voortbewoog was zijn vrouw constant aan het hozen. Een enorme tros bananen werd graag geruild voor kleding. Op advies van Joe hebben we de boot verplaatst naar zijn dorp, het zou daar veiliger zijn. Met kit dat we aan boord hadden, hebben we zijn kano zo goed als lekvrij kunnen maken.

De mensen zijn vriendelijk en bezorgd om de veiligheid van de bezoekers. Men adviseert om geen losse spullen op het dek achter te laten. Het ruilen van goederen gaat gemoedelijk maar naar al gelang de “trade” vordert wordt er wel steeds meer gevraagd. Als je denkt dat de deal gesloten is wordt er toch vaak weer iets meer gevraagd. Het is een leuk spel.

De huizen zijn voornamelijk opgebouwd van natuurlijke materialen. In plaats van golfplaten, die je op de hele Pacific tegenkomt, worden hier de muren en daken gemaakt van aan elkaar gebonden bladeren.

Gedurende de nacht zijn we naar de hoofdstad Honiara gevaren. We voeren een paar mijl uit de kust, in het duister konden we de vissers in hun donkere houten kano’s niet ontwaren. Af en toe kregen we uit het niets een zaklantaarn op ons gericht
In Honiara hebben we geld opgenomen en onze voorraden kunnen aanvullen. Het is geen mooie stad en ook de ankerplaats was niet om over naar huis te schrijven. We konden niets op het dek achterlaten en de deur naar de kajuit moest ’s nachts dicht.

We liggen nu al weer een paar dagen geankerd bij het eiland Nggela Sule. We zijn helemaal opgenomen door het hier bevindende dorpje, of eigenlijk de familie van John. De eerste avond kwam John met zijn zoon Joseph een welkomstdrankje brengen, een met bloemen versierde kokosnoot.
Af en toe komt er een nazaat van John in een kano langs om of iets te ruilen of om te vragen de mobile telefoon op te laden.
Van de stokoude broer van John, David hebben we met oogdruppels die we aan boord hadden de irritatie in zijn ogen verholpen.

Op 3 mijl afstand van het dorp van John woont Simon met zijn familie. Simon beschermd en onderhoudt er een rif. Regelmatig ontvangt hij dagtoeristen die met snelle boten vanuit Honiara worden aangevoerd.
Op de tweede dag had hij bezoek van een grote groep mensen van een er in de buurt geankerd cruiseschip. We kwamen in gesprek met de mensen, sommigen wonen al jaren op het schip en hebben de hele wereld al over gevaren.

Na een dag en een nacht over een spiegel gladde zee op de motor gevaren te hebben kwamen we bij het eiland Tamba aan. Het was lastig een plek te vinden waar we het anker konden laten vallen maar terwijl we er mee bezig waren kwam Milton in zijn kano aanvaren en leidde ons naar de juiste plek.
Hij vroeg ons of we geïnteresseerd waren in houtsnijwerk, op vele eilanden hier een van de weinige bronnen van inkomsten. We vertelde hem dat we dit wel waren maar konden niet beloven iets te kopen. Om 2 uur hadden we in zijn dorp afgesproken. Heel ongemakkelijk voelden we ons toe we zagen dat er wel 7 stalletjes, alleen voor ons waren ingericht.
We hebben daarom maar enige kleine werkjes gekocht.
In Solomon is gedurende de tweede wereldoorlog veel strijd geleverd tussen de Japanners en de geallieerde troepen. Vele scheeps en vliegtuig wrakken zijn hier het gevolg van. Milton heeft er een ons laten zien. Heel indrukwekkend! Hij sloopte er een stuk af om er een speer om mee te vissen van te maken.

26 November.
Al weer twee dagen liggen we in Viru Harbour op het eiland New Georgia. De zeer beschutte ankerplaats is de monding van een 3 tal rivieren. Het water is er dan ook heel troebel. Aan beide oevers bevinden zich mooie dorpjes, ieder huisje heeft een prachtige tuin. Er wordt heel veel groente verbouwd. We lagen nog maar net en er werd ons door dames vanuit hun kano de mooiste producten aangeboden.
Vikaka heeft ons in beide dorpen rondgeleid.

Gistermiddag dobberden vele kano’s met kinderen rondom de boot. Marja heeft popcorn voor ze gemaakt die met heel veel gretigheid werden aangenomen. Wel moesten ze eerst een liedje zingen (we zijn net Sinterklaas). De tekst leek te gaan over Jezus en de ziel maar het klonk leuk.
Gisteravond werden we vanaf de kant toegezongen door een grote groep meiden.

We zijn bezig met een nieuwe stuurstand. Het gaat ons een hoop geld kosten en daar bovenop nog een astronomisch bedrag voor de verzending. We hadden goed contact met een leverancier in Italië maar dat is ineens over. We blijven het proberen.