Juli 2025 – Fiji

Na 7 maanden eindelijk weer onder zeil. 4 Juli hebben we uitgeklaard, 5 juli uitgevaren. De weersverwachting gaf voor de eerste 12 uur een flinke wind aan en ook de golven zouden ruim 2,5 meter hoog zijn, komende uit verschillende richtingen.
Hoe verder we van Tonga verwijderd raakten, des te onaangenamer de zee werd. Voor de wind kruisend met alleen het voorzeil maakten we weinig voortgang.
We hoopten over de tocht 4 dagen te doen maar de ETA (Estimate Time of Arrival, ofwel aankomsttijd) zou met deze snelheid niet woensdag rond 12 uur zijn maar donderdag in de ochtend.
Volgens verwachting dropte de wind de volgende dag. Met het afnemen van de wind verdween ook de nare golfslag. Alleen een hoge lange oceaandeining bleef over. Met de motor op een laag toerental werden we al surfend hierop meegenomen en bereikten daardoor hoge snelheden. De ETA konden we hierdoor met 12 uur vervroegen.
De wind nam weer toe, niet tot de 12 tot 14 knopen die ons beloofd waren maar met uitschieters tot wel 30 knopen. Doordat deze nu schuin van achter kwam (ruime wind) lieten we het grootzeil in het kleinste rif erbij staan. Met voor ons doen grote snelheid (5 tot 8 knopen) doorkliefde de Dina Helena het water. De ETA kon nogmaals met een heel aantal uren vervroegd worden. Dit zou betekenen dat we in de nacht van dinsdag op woensdag in Fiji zouden aankomen. De rem moest er dus op maar we hadden al het minimum aan zeil opstaan.
Voor Fiji liggen een groot aantal riffen waarop vele boten zijn vergaan. Ze zijn slecht in kaart gebracht, dit gebied wordt daarom afgeraden gedurende de nacht te bevaren. Met een grote boog kan een redelijk veilige route worden afgelegd.

 

Uiteindelijk zorgde de weer afnemende wind ervoor dat we niet ’s nachts maar in de vroege ochtend van de 4e dag in Savusavu op Fiji aankwamen.
Natuurlijk moest weer het nodige papierwerk worden ingevuld maar de officials kwamen allen hiervoor bij ons aan boord. Nadat alles was afgerond mochten we de gele vlag laten zakken en de vlag van Fiji in het want hijsen. We waren nu vrij de wal op te gaan.
Savusavu is een klein stadje, misschien 300 meter lang, maar heel levendig en er is van alles te koop. Het aanbod is hier niet alleen groter maar ook veel goedkoper dan in Tonga. Er is een grote overdekte markt, een busstation en er zijn er vele restaurantjes waar heerlijk gegeten kan worden.
Karen en Dennis van de Witwat hadden voor ons uit Nieuw Zeeland een nieuwe watermaker meegenomen. Deze moest nu worden geïnstalleerd, een klus die ruim 2 dagen in beslag heeft genomen.
We zijn op zoek gegaan naar een nieuwe generator. De oude, een 110 volt, hadden we in Tonga van de hand gedaan aan iemand die hem goed kon gebruiken. Helaas konden we in het stadje geen juiste vinden maar een winkelbediende van een hardware shop kon ons wel helpen, hij zou er een in Labasa bestellen, een stad hier 2 uur rijden vandaan.
Hij zou de week erop afgeleverd worden, naar wij aannamen in de winkel waar de man werkzaam is.
Ondertussen bleken we ook voor de watermaker nieuwe slangen nodig te hebben, ook deze waren alleen in Labasa te koop. Op de dag dat de generator afgeleverd zou worden namen wij in de vroege ochtend de bus naar Labasa alwaar we vrij snel de juiste slangen vonden.
Het straatbeeld in Labasa is geheel anders dan die in Savusavu. Naast de Polynesiërs wonen hier veel Indiërs met verschillende religies. Naast vrouwen met hoofddoeken en zelfs boerka’s lopen hier hindoestaanse vrouwen met de bekende rode stip op het voorhoofd. De mannen hoeven zich, zoals overal in de wereld, niet te tooien met deze uiterlijkheden.
We werden gebeld door de generator leverancier. Waar zijn jullie, waar kunnen we elkaar ontmoeten? Toen pas werd ons duidelijk dat de generator niet in de winkel zou worden afgeleverd maar ergens op straat,
De bus naar Savusavu zou pas om half een vertrekken en er ruim 2 uur over doen. We spraken af dat zij dan maar terug naar Labasa moesten komen en dat de overdracht hier zou plaatsvinden. Om de tijd te doden hebben we in een Chinees restaurant gegeten. In tegenstelling tot Savusavu is hier heel weinig horeca.
Uiteindelijk hadden we elkaar gevonden en werd de generator op straat getest…… ze kregen hem met geen mogelijkheid aan de praat en tot overmaat van ramp brak ook nog eens het koordje waarmee het apparaat moest worden aangetrokken.
We zijn nog meegegaan naar de werkplaats van de heren maar nadat we hen 15 minuten hebben zien klungelen besloten we de deal af te breken.
In de stad vonden we vonden uiteindelijk dat wat we zochten en met de laatste bus brachten we deze terug naar Savusavu.

We zijn naar het onbewoonde eilandje Namena gevaren, een tochtje van ruim 20 mijl. Er zijn hier prachtige plekken waar gesnorkeld kan worden, Marja was hier zo enthousiast over dat ze zelfs mij wist te overtuigen de duikbril op te zetten.

Na 2 dagen zijn we gevaren naar het voormalige melaatseneiland Makogai. Hier wonen een 50 tal mensen waarvan een deel in dienst is van de overheid. Wat hun taak is is geheel niet duidelijk, het heeft iets met onderzoek te maken maar alles wat hier te maken zou kunnen hebben is in vervallen staat.
Een 4½ km lange wandeling bracht ons naar een dorpje aan de andere kant van het eiland. Hier bevindt zich ook een schooltje waar wij door de hoofdmeester werden rondgeleid. De man eindigde de rondleiding met een flinke pets op het hoofd van een van de leerlingen. Dat kan hier nog.

29 juni
Eergisteren zijn we bij het piep kleine eilandje Leleuvia aangekomen en de boot aan een meerboei van het op het eiland bevindende resort vastgeknoopt. Grote, bij laag water droogvallende vlaktes, bieden bescherming tegen de golven van de oceaan. De eenvoudige huisjes van het resort worden veel bewoond door backpakkers. Gisteravond hebben we er heerlijk gegeten.
De wind waait nu nog stevig rond de boot maar morgenmiddag hopen we te kunnen vertrekken naar het eiland Moala, een tocht van zo’n 80 mijl. We gaan dit voornamelijk gedurende de nacht varen.

3 Augustus
De windrichting naar Moala bleek toch niet zo gunstig als dat we hoopten waarop we besloten naar het 140 mijl, meer naar het noorden liggende eiland Vanua Balavu te varen. Helaas stond er minder wind dan waar we rekening mee hadden gehouden waardoor we langer moesten motoren toen de wind (volgens verwachting) geheel wegviel.
Om te mogen ankeren in dit gebied moet eerst toestemming gevraagd worden aan de Chief van het eiland. Dit gaat gepaard met het schenken van cava. Dit is niet de Spaanse bubbeltjes wijn maar een bundel takken van een bepaalde plant waarvan een drank wordt gebrouwen. Het is geen alcoholische drank heeft wel de zelfde werking. De takken zijn alleen in de grote steden te koop.
We werden door de Chief op zijn veranda uitgenodigd en na een in een onverstaanbare taal gebed te hebben gepreveld werden door de man welkom geheten.
Vanua Balavu is een schitterend eiland met ontelbare ankerplaatsen. Hierover in ons volgende verhaal meer.