Januari 2026 – Solomons 3

Onze eerste Kerstdag is letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. In het dorpje Biri, waar we voor anker lagen, woont een 7e dag Adventisten gemeenschap, een van de vele uit de VS overgewaaide christelijke stromingen in de Pacific. Zij vieren geen Kerst. De man die ons door het dorp leidde probeerde ons nog te overtuigen van de wederkomst van Jesus. “Het is zo’n slechte wereld nu, hij komt binnenkort om orde op zaken te stellen”. Hij ging niet in op de opmerking dat de mens er al sinds jaar en dag een puinhoop van maakt.
De avond voor Kerst kwam Donald langs, hij had gehoord dat we voor eerste Kerstdag iets gezelligs zochten. Hij wist ons te vertellen dat in het dorp in de volgende baai de mensen van de we United Church zijn, zij vieren wel Kerst.
De volgende morgen togen we met onze bijboot naar het United Church dorp en werden daar door Donald opgewacht. Het feest zou om 9 uur (Solomon time) beginnen maar eerst moest gewacht worden op het einde van de kerkdienst. Hij bood ons koffie aan, “heet water met een 3 in 1 poeder” (melk, suiker en vermoedelijk heel weinig koffie). Ik kreeg de vloeistof niet naar binnen gewerkt, Marja was dapperder, zij heeft ook die van mij opgedronken.
Om 11 uur kregen we te horen dat het feest pas om 3 uur zou beginnen. Donald heeft ons het dorp laten zien. Hij woont eigenlijk in het 7e dag Adventisten dorp maar is overgestapt naar de United Church. Dit is hem door zijn dorpsgenoten niet in dank afgenomen, zelfs met zijn familie heeft hij geen contact meer (heb uw naasten lief).
Om 3 uur hoorden we dat het festijn was uitgesteld naar 5 uur. Aangezien de lucht steeds donkerder werd besloten we daar niet meer op te wachten. Maar het was al te laat, onderweg naar de boot kregen we een enorme tropische regenbui over ons heen. Terug aan boord hebben we, na ons te hebben opgeknapt, een fles wijn opengetrokken en daarmee eerste kerstdag toch noch een tintje gegeven.

Op onze volgende ankerplaats bij het dorpje Leone kregen we al snel bezoek van een 7 tal kano’s met aan boord heel veel kinderen. Ze peddelden nieuwsgierig om de boot en nadat ze van ons koekjes hadden gekregen waren ze helemaal niet meer weg te krijgen. We zijn in onze bijboot naar de kant gepeddeld met al de kano’s in ons kielzog. We stelden voor om er een wedstrijd van te maken maar al snel bleek dat wij niets in te brengen hadden. Ik zette het liedje “row row row the boat” in, met het idee ze iets nieuw te leren maar direct zongen ze luidkeels mee. De volwassenen op de kant vonden het prachtig, we werden dan ook direct hartelijk welkom geheten.

Na de Tsunami in 2007 is er een dorp gebouwd op een hoger gelegen deel van het eiland. Een prachtige pad langs tuinen en door jungle leidt daar naar toe. Meerdere keren moet een rivier worden overgestoken waar ook heerlijk in gezwommen kan worden. Ondanks het risico op een nieuwe Tsunami zijn toch veel mensen in het dorp aan de kust blijven wonen.

Op de laatste dag van het jaar werd de nieuwe kerk geopend. Men vroeg ons om dit als speciale gasten bij te wonen. We vonden deze uitnodiging zo eervol dat we hem niet af wilden slaan.
De avond voor de opening kwam er een kano met 2 mannen en een groot levend varken langs. Het arme kermende beest zou voor het feest geroosterd worden.

Als echte VIPS werden we die dag behandeld, moesten voor in de kerk plaatsnemen bij de bisschop en chiefs uit de omgeving. De dienst (United Church) duurde lang en was af het toe heel heftig. Meerdere keren werden we bedankt voor onze aanwezigheid en kregen net als de notabelen een kadootje uitgereikt.
Aan het eind van de dienst moesten we allemaal gaan staan en werden er na een hiep hiep hoera de armen omhoog gestoken. Hilarisch was dat ik met mijn armen heel ver boven de iedereen uitstak.
Na de dienst werd er gegeten. Dit eten was in grondovens bereid. Wij aten met de genodigden, dit waren heerlijke schotels met varkensvlees en kip. Waarschijnlijk waren de beste delen van het varken hierin verwerk. We hebben voor aan boord nog een pakket varkensvlees meegekregen maar dit bestond voornamelijk uit buikvet. Het is dan ook grotendeels overboord gegaan.

Op oudejaars avond hebben we om middernacht wat oud noodvuurwerk afgestoken, wat fakkels en een rode vuurpijl. Dit hadden de dorpelingen nog nooit eerder gezien.
We hebben aan de kinderen van het dorp ons oude reddingvlot cadeau gedaan na het eerst achter de boot te hebben opgeblazen. Het was heel indrukwekkend om te zien hoe in een mum van tijd een pakket zich omvormt tot vlot.

2 Januari zijn we vertrokken, uitgezwaaid door het hele dorp, het dorp waar we tot nu toe het warmst zijn ontvangen.

We ankeren nu al weer een paar dagen bij het stadje Taro, onze laatste stop op de Solomon eilanden.
Tot nu toe zijn we heel weinig zeilers tegen gekomen waardoor we sneller in contact kwamen met de mensen hier. Nu liggen we hier samen met de Duitse solozeiler Olaf. Hij is net als wij van plan om in mei naar Indonesië te varen.
Eind januari hopen we eerst de oversteek naar Papua Nieuw Guinea te maken.