December 2025 – Solomons 2

We zijn naar de lagoon aan westkant van New Georgia eiland gevaren, hier bevinden zich 2 stadjes, Munda en Noro. Eerst hebben we geankerd bij het eilandje Nusaghele. Hier woont de 93 jarige John. Hij wordt verzorgd door zijn schoondochter. Hij lag als een dood vogeltje in zijn hangmat toen wij hem bezochten, er leek niet veel beweging meer in te zitten, wel een heleboel praatjes.
Maar wat schetste onze verbazing…. De volgende morgen verscheen er een klein meisje op het achterdek gevolgd door John, hij was naar ons toe komen kanoën om ons zijn houtsnijwerk te laten zien.

In Munda hebben we het oorlogsmuseum bezocht. De eigenaar heeft ons veel over de strijd tussen de Japanners en Amerikanen verteld. In het museum liggen veel vondsten, spullen door de soldaten achtergelaten. Nog steeds worden mensen hier gewaarschuwd voor niet ontplofte munitie.

Met onze bijboot hebben we naar Skull Island gevaren. Op dit piep kleine eilandje werden in het verre verleden de chiefs begraven. De schedels van de heren werden tussen de stenen geplaatst alwaar ze nog steeds te bewonderen zijn

Ik had wat open wonden aan mijn tenen die maar niet dicht wilden gaan. We besloten daarom naar de prive kliniek in Noro te gaan. De kliniek prees zich zelf op internet aan met heel wat disciplines en zelf een tandarts. We verheugden ons al op een airconditioned gebouw maar helaas, we liepen er bijna voorbij. Aan een door Wammes Waggel (zie Olie B. Bommel) gefabriceerde bouwkeet hing een bord met het opschrift “prive kliniek”.
De enige aanwezige man liet mij eerst in een tandarts stoel zitten maar deze mocht ik snel vervangen door een gewone stoel. De man bekeek mijn wonden, nadat ik zelf de verbanden had verwijderd, en constateerde dat het waarschijnlijk niet om een ernstige infectie ging. Voor de zekerheid schreef hij mij een lichte antibiotica kuur aan.
Pleisters om de wonden weer te bedekken had hij niet. De rekening bedroeg 100 Solomon dollars, ongeveer 10 euro.
(de wonden zijn inmiddels geheeld)

In Munda hebben we het Roviana Lagoon festival bijgewoond. Dit 4 daagse evenement wordt ieder jaar georganiseerd om een aantal culturele bezigheden in stand te houden.

Munda heeft een gezellig terras aan het water en toen we er op een avond met de bijboot afmeerden werden we door een man en een vrouw uitgenodigd om samen met hen de fles witte wijn leeg te drinken. Een tweede werd er ook nog aangerukt. De man bleek de voormalige minister president van Papua Nieuw Guinea te zijn. Een zoektocht op internet bevestigde zijn bewering.

We hebben ons weg laten jagen van de ankerplek bij het eiland Liapari. Een half uur nadat we er het anker hadden laten vallen was de boot helemaal onder gescheten door een 15 tal vogels We hebben de boot nog verplaatst naar het midden van de baai maar voor deze kleine terroristen was de grotere afstand geen bezwaar. Slaan op de stagen had geen effect. Tot 4 jaar geleden was op het eiland een jachthaven en werf actief. Het verval na het overlijden van de eigenaar was al sterk gevorderd, heel deprimerend om te zien.

We liggen nu in een diepe baai bij het dorpje Biri en blijven hier tot na de Kerst. We krijgen heel veel bezoek van kinderen in hun houten kano’s. Als heel wat popcorn hebben we uitgedeeld. Wel moeten ze af en toe gecorrigeerd worden omdat ze het gluren naar binnen niet kunnen laten.

We missen het Kerstgevoel maar zijn uitgenodigd om in het dorpje hiernaast Kerst te komen vieren, hierover in ons volgende blog meer.

Tot slot wensen wij al onze lezers fijne Kerstdagen en heel goed 2026.