Augustus 2025 – Fiji 2

De wereld is klein:
In januari 2020, in Puerto Williams (Chili), ‘s werelds meest zuidelijke haven, hebben we gegeten aan boord bij Rene. Aan tafel zat ook Ron, hij had zijn boot verkocht en zou de volgende dag met het vliegtuig vertrekken, terug naar de VS.
2 Jaar later lopen wij over een strand in Mexico en komen in gesprek met een op zijn surfboard zittende man. Na enige tijd herkende Marja hem, het was Ron, 8800 km van Puerto Williams..
Na een bustochtje van het dorp waar we geankerd lagen, naar een wat grotere plaats waar wat meer te koop is, sprak een man ons aan. “Ik ken jullie ergens van” Het duurde even voordat het kwartje viel maar het bleek weer Ron te zijn, nu zo’n 8800 km van Mexico. Hij was, met een andere boot, langs een heel andere route ook in Fiji aangekomen.

Zoals ik al in ons vorige blog vertelde is Vanua Balavu een prachtig eiland met vele mooie ankerplaatsen. Tal van rotsen met bovenop een weelderige begroeiing steken boven het water uit. De zee heeft in de loop der tijd de rotsen op de waterlijn ondermijnd waardoor ze op enorme stronken broccoli zijn gaan lijken. Ook bevinden er zich vele grotten die alleen met de bijboot zijn te bereiken.

 

Na een prachtige wandeling een mooi uitzicht over de baai. De Dina Helena ligt rechts van het midden geankerd.
In het midden hebben we geankerd. (kaart goolge earth)
Vanaf het achterdek.

Na een kleine 30 uur durende heerlijke zeiltocht langs vele eilandjes en riffen zijn we op het eiland Ogea Levu aangekomen. Een paar weken geleden, bij het eiland Namena, hadden we ons persoonlijk record “diep ankeren” gebroken, het anker lag daar 22 meter onder de boot. Hier in Ogea Levu braken we een ander record: “ondiep ankeren”. Bij laag water hielden we onder de kiel maar 20 cm. over. We hebben de boot inmiddels verhaald naar een dieper deel van de baai.

De 230 mijl lange tocht van Vanua Balavu naar Ogea Levu.

Ook op dit eiland moet eerst de Chief bezocht worden. De man ontving ons hartelijk en we werden uitgenodigd om de suvasuva bij hem in huis te doen. Suvasuva is een ritueel waarbij nadat er een gebed gepreveld is toegang verleend wordt tot het eiland. Het gaat wel gepaard met het overhandigen van een presentje, een bos cava waarvan een hallucinerend drankje wordt gebrouwen.
Vrijwel iedere avond komt de zoon van de Chief met wat vrienden langs om vis te verkopen. Twee keer hebben we hiervan gebruik gemaakt en de vissen in ons rookoventje klaargemaakt.
Om het dorpje op het eiland te kunnen bereiken moet een nog ondieper deel van de baai overgestoken worden, dit kan met de bijboot alleen maar 2 uur voor en 2 uur na hoog water worden gedaan.

Met de Chief.
Overal wordt op houtvuur gekookt.
Deze dames vlechten matten van gedroogde bladeren van de Pandanas plant.
Een Pandanas plantage.
Een smal pad leidde ons naar de andere kant van het eiland.
Hier worden schalen gemaakt waaruit de cava wordt gedronken. We hebben er een gekocht die we als fruitschaal gaan gebruiken.

De eigenaresse van een van de twee in het dorpje aanwezige winkeltjes nodigde ons uit om te komen eten. Daar maakten we 2 dagen later graag gebruik van. Ze had een heel uitgebreide lunch klaar gemaakt, bestaande uit 2 soorten vis, kreeft en kip met rijst. Phenaly is op dit eiland opgegroeid maar heeft haar verdere leven op het hoofdeiland van Fiji doorgebracht. Een aantal maanden geleden is zij teruggekeerd en is hier een winkeltje begonnen. Ze heeft het niet gemakkelijk. De eigenaar van het andere winkeltje is niet blij met haar komst en heeft veel invloed op de overige bewoners.
Het was erg gezellig waardoor we vergaten dat de baai voor het dorp aan het droog vallen was. Een aantal honderd meter hebben we de bijboot door een heel dun laagje water moeten slepen alvorens we konden instappen.

Met Phenaly en haar neefje. Haar huis is met mooie meubels ingericht, dat wat je op deze eilanden nergens ziet.

Het plan is om nog een paar dagen op Ogea Levu te blijven en hierna naar Fulaga te varen, hier maar een 7 tal mijlen vandaan.

Met de bijboot hebben we door een labyrint van eilandjes een mooie tocht gemaakt.
Marja doet onderhoud aan de lieren.

14 reacties

  1. Wat schitterend, weer van jullie te horen. Jullie daar, en wij helemaal hier!
    Het verhaal van Ron is zeker heel bijzonder. Prachtige fotoos en beschrijvingen, we reizen op jullie schouders, mee. Ik zie dat Marja veel tijd doorbrengt met onderhoud, ja, er is niet een mechanic op de hoek. We zien altijd uit naar jullie volgende relaas. Hartelijk groeten van Wim en Maria.

  2. Hallo Henk en Marja, mooie foto’s weer zeg. Wat een prachtige archipel dat Fiji. Ik zie dat jullie het enorm naar de zin hebben. En wat een kleine wereld inderdaad met Ron, benieuwd waar jullie hem weer tegenkomen in de toekomst.
    Groetjes Suzanne

  3. Leuk te lezen dat jullie nu een tijdje het paradijselijke zeilersleven leven, waarvan we hier aan land allemaal denken dat het altijd zo is. Wat een mooi gebied en heerlijk te lezen dat het nu gewoon leuk is!
    Nog veel leuke dagen en trips daar!
    Majo

  4. Weer een fantastisch verhaal heel erg leuk.
    o leuk met die foto’s erbij!
    Wat een bijzondere ontmoetimg met Ron, heeft hij opnieuw een boot gekocht of “lift” hij mee met boten?
    Hoe is het mogelijk op 2x 8800km elkaar weer tegen het lijf te lopen is wel heel bizar.
    Als je het af zou spreken zou dat niet makkelijk lukken.
    Geniet daar van al het moois, heel veel plezier
    Liegs van ons

  5. Wat betreft de ontmoetingen met Ron, misschien ‘kleeft’ dat wel aan jou Henk. Je kwam Anton, als oud klasgenoot’ ook weer immers na zoveel jaar weer tegen.
    Wat bijzonder om te lezen uit hoeveel eilanden Fiji bestaat en welke bewoond en te bezoeken zijn. Tot de volgende blog. Lieve groet van ons beiden.

  6. Vervolg van mijn e-mail !
    Hallo Henk en Marja, nog steeds mooie foto’s en natuurlijk leuke verhalen.
    Om te beginnen, zoals iemand het eerder al vertelde, de wereld is wel klein om iemand eerder ontmoet te hebben, Ron, met 8800 km verschil opnieuw teren te komen, dat is wel een mooi mysterie dat brengt leuke herenigen verhalen.
    Zoals altijd die foto’s zijn weer van onbekende plekken op deze wereld nog niet bekend te zijn van mij.
    Tot de volgenden verhalen en take care.

  7. Weer een mooi verhaal en prachtige foto’s. Bedankt dat jullie dit op deze manier laten zien. Leuk om te zien dat ze daar ook gewoon Fanta drinken.
    Groetjes, Rob Drenth.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *