April – Mei 2026 – Naar Indonesië

Tijdens de tocht naar Manus (178 mijl) stond er vrijwel geen wind en hadden we de stroom tegen. De motor heeft daarom vrijwel de gehele tocht het werk moeten doen. We waren genoodzaakt om brandstof in de stad Lorengau in te nemen, de laatste mogelijkheid tot Indonesië.
Vervolgens zijn we in kleine stappen langs het 40 mijl lange Manus gevaren, gebruikmakend van het beetje landwind.

Ook liet de wind het afweten tijdens de tocht naar de 75 mijl westwaarts gelegen Hermit eilanden. Deze afgelegen eilanden worden niet vaak door zeilers aangedaan. De belangstelling voor ons was dan ook erg groot. Waren etenswaren tot voor kort goede ruilmiddelen voor vis, fruit en verse groenten, is het nu internet. Voor je het weet hangen er vele mobile telefoons aan het starlink netwerk.
Het leven is hier er eenvoudig maar zoals overal in de wereld heeft de mobile telefoon een belangrijke positie verkregen, ondanks dat er geen netwerk beschikbaar is.

Ook kwamen grote getalen mensen op onze boot af nadat we het anker hadden laten vallen bij de van de eilanden van het Ninigo atol. Bijkomen van de reis werd ons niet gegund. De enige manier om van ze af te komen is de stekker er uit te trekken, met het excuus de batterijen te sparen.
Op dit moment hebben we 29 telefoons aan ons netwerk, tel daar de kinderen die worden meegenomen bij op, dan kom je aan een 40 tal mensen die op en rond de boot hangen. We accepteren het omdat we hen er een groot plezier mee doen.
Het Ninigo atol is onze de laatste stop in Papua Nieuw Guinea. 

 

Naar Indonesië
Tijdens de koffie aan boord van de Resolution bekeken we voor de zoveelste keer het weerbericht. We waren eigenlijk van plan een paar dagen later te vertrekken maar bij het zien van de vooruitzichten besloten we zo snel mogelijk de ankers te lichten. Er werd niet veel wind verwacht maar genoeg om met de heersende stromingen een behoorlijke gang in de boten te houden.
Eerst moest 150 mijl in richting het hoofdeiland van Papua Nieuw Guinea gevaren worden om daar een stroom van 2 knopen mee te krijgen naar het westen. De reis verliep voorspoedig. In nog geen 3 etmalen konden we een afstand van 340 mijl overbruggen.
We ankeren nu bij het eilandje Insumoar. Tijdens de 2e wereldoorlog is hier behoorlijk gevochten tussen de Japanners en de Amerikanen. De slag staat bekend als “de slag bij Wakde”. De vele bunkers, een betonnen pier en een inmiddels begroeide landingsbaan zijn nog hier getuigen van. Victoria (is een man) heeft ons over het eiland rondgeleid. Aan het eind van de middag kwam hij aan boord om via onze starlink met zijn moeder te communiceren. Hij bracht een enorme tros bananen, papaja’s en jonge kokoskosnoten die heerlijk zijn om te drinken. Hij genoot van het koude biertje wat we hem gaven.
De bevolking hier is net zoals in Papua Nieuw Guinea Melanesisch. Ze hebben weinig op met de Indonesiërs.
Communiceren is een groot probleem, men spreekt hier geen woord Engels.

Morgen (21 mei) hopen we verder te kunnen varen richting Biak. In Biak moeten we inklaren, zijn dus nu nog illegaal in Indonesië. Vandaar is het nog 300 mijl naar Sorong alwaar we de boot achter gaan laten om de zomermaanden in Nederland door te brengen.