juni – juli 2018 Azoren

11 juli 2018

Al weer een jaar of 4 geleden had ik voor het eerst contact met Ellen en Harry van de Zwerver. Ik had vragen over o.a. hoe lang de ankerketting voor Patagonië moet zijn en over de windvaan. Toen zwierven ze nog ergens op de Pacific, nu liggen ze naast ons afgemeerd in de haven van Angra do Heroismo, de hoofdstad van het eiland Terceira.
Gisteravond bij ze aan boord een borrel gedronken. Ze zijn al 16 jaar onderweg en hebben vele ervaringen met ons gedeeld.

Vier weken geleden zijn we op de Azoren aangekomen en hebben drie eilanden bezocht. Nog geen moment hebben we spijt gehad van deze 700 mijl lange zijwaartse beweging.
Na eerst een nacht te hebben geankerd bij het eilandje Santa Maria zijn we naar de haven van Vila do Porto, de hoofdstad van het eiland,  gevaren.
Met een huurauto hebben we in één dag het eiland verkend.
Het oostelijk deel van het eiland is groen, dichte loofbossen en groene weiden waarop veel koeien grazen. Koeien waarvan de voorouders lang geleden vanuit Friesland zijn geïmporteerd.
Een korte wandeling bracht ons naar een vuurtoren. Het gebouw leek verlaten maar na enige tijd kwam er een man naar buiten die ons al snel uitnodigde voor een rondleiding. We zijn tot in de nok van de toren geweest. Nadat de man hoorde dat we met een zeilboot waren gekomen vroeg hij ons vanaf hoeveel mijl het licht van zijn toren te zien was. Tevreden was hij met het antwoord dat het ongeveer 30 mijl was.
We hebben een wandeling naar Pico Alto (587 m), de hoogste top van het eiland gemaakt.
Het westelijk deel van het eiland is droog. Hier zijn grote dorre vlaktes.

ankeren bij Santa Maria
Santa Maria
de vuurtoren
de lamp van de vuurtoren

Omdat ons in Sao Miguel een bezoek wachtte van neef Tim en zijn vrouw Mirjam hebben we Santa Maria al weer na 3 dagen moeten verlaten.
De 50 mijlen lange overtocht naar Vila Franco do Campo verliep voorspoedig. We mochten er de boot achter in de haven afmeren en lagen daardoor heel rustig.
Met Tim en Mirjam hebben we een week lang over het eiland getoerd. Op Sao Miguel is veel te zien. Het meest spectaculair waren wel de geisers van Furnas. Hierin worden groentes gekookt die vervolgens in de plaatselijke restaurants kunnen worden besteld.
Het baden in een warmwaterbron was een leuke ervaring.
Op een hele fraaie picknickplaats met uitzicht over zee hebben we gebarbecued. Op de Azoren zijn veel van dit soort plekken waar het vooral op zondagmiddag heel druk kan zijn.
Natuurlijk viel er weer eens wat te vieren. En lange stoet van vele muziekkorpsen en honderden dansers trokken door de stad. Deze keer was het Sint Jan die geëerd werd.
Iedere ochtend kocht Marja brood bij de plaatselijke bakker. De winkel bestond uit een deur waarachter zich een vitrine en een plank bevond. Iedere ochtend stonden hier de zelfde dames een kopje koffie met iets lekkers erbij te nuttigen.

Nadat Tim en Mirjam waren vertrokken zijn we met oud-collega Rob en zijn vrouw Danielle naar Ponta Delagada gevaren. Rob en Danielle hadden op Sao Miguel een vakantie geboekt. Een paar dagen voor hun vertrek had Rob nog even op onze site gekeken en gezien dat wij er in de haven lagen afgemeerd.

kapel boven Vila Franco da Campo op Sao Miguel
kratermeer op Sao Miguel
krater eilandje voor de kust van Vila Franca do Campo waar we heelijk hebben gezwommen
maiskolven worden in de geiser gaar gekookt
foto van de boot vanuit het puntje van de mast, door Tim genomen
wijngaard op Sao Miguel
ruïne waterkrachtcentrale op Sao Miguel

Na Sao Miguel zijn we naar Terceira gevaren, een tocht van bijna 100 mijl. Er stond een stevige wind en een hobbelige golfslag. De oversteek was geheel te bezeilen maar doordat we (of eerlijk gezegd, ik) wederom niet scherp genoeg aan de wind hadden gezeild, kwamen we zo’n 10 mijl ten zuiden van ons doel uit. Deze laatste 10 mijlen moesten we tegen de golven en wind op boxen.
In de hele rustige baai van Vila de Praia da Vitoria kon het anker worden neergelaten. We waren te moe om de haven binnen te varen en hadden al helemaal geen zin om alle autoriteiten voor het inklaren af te lopen. Op de Azoren gaat het er nog vrij bureaucratisch aan toe.
Het ankeren beviel ons echter zo goed dat we er een week later nog lagen.
Praia da Vitoria is een leuk stadje en Terceira net als de vorige 2 eilanden schitterend.
We hebben de bus genomen naar Biscoitos en om wat beter het eiland te kunnen verkennen hebben we 2 dagen een auto gehuurd. Er zijn op het eiland een paar wandelingen uitgezet, goed aangegeven maar niet altijd gemakkelijk begaanbaar.

op ruim 80 meter diep in een vulkaankrater op Terceira
op de Azoren vind je naast de kerk vaak een “Imperio”, een fraai gedecoreerde kapel opgedragen aan de Heilige Geest.

De haven waar we nu liggen is heel onaangenaam. Door een richtingloze stroming ligt de boot geen moment stil, er wordt hard aan de landvasten getrokken. De boot piept, kraakt, huilt…….. het doet ons pijn het te horen.
Angra do Heroismo is wel een bijzonder leuk stadje, men zegt “de mooiste stad van de Azoren”
We blijven hier nog een paar dagen en hopen a.s. zaterdag naar Sao Jorge te varen, een dagtocht van zo’n 50 mijl.

Angra do Heroismo

 

Ps. Als je automatisch via de mail  op de hoogte gehouden wilt worden van onze avonturen kun je je inschrijven op de startpagina van deze site.

4 reacties

  1. Hallo Henk en Marja, alles goed met jullie.
    Ik zie dat jullie op de Azoren zijn en dat het wel mooi is volgens de foto’s en jullie verhaal.
    Alleen de datum 2017 klopt dit wel .
    Groetjes van Ton en van Sonja.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *